Za vreme korišćenja bilo koje stranice na našem web-sajtu, kompanija Laguna d.o.o. može da sačuva određene informacije na korisnikov uređaj putem "kolačića" (engleski "cookies"). Više o kolačićima
<p style="text-align: justify">Neostvareni klavirista, osrednji teniser, džez meloman i vlasnik mnogih nekorisnih stvari, dorćolski Beograđanin Branko Anđić gotovo oduvek živi višestrukim životom književnika i novinara, prevodioca i evrobirokrate.<br />
<br />
Napisao je priličan broj priča i romana od kojih se usudio da objavi romane <em>Veličina sveta</em>, <em>Teški metal</em>, <em>Tajna agencija nove Jugoslavije</em>, pripovedačke knjiga <em>Posle svirke</em>, <em>Lavica liže rane</em>, <em>Kao iz kabla</em>, <em>Ovo je istinita priča</em>, <em>Playback </em>i <em>Veliko spremanje</em>, i esejističko-putopisnu knjigu <em>Na mapi Utopije</em>. Osim u Srbiji i Jugoslaviji, njegove pripovetke objavljivane su u prevodu u Rusiji, Argentini, Bugarskoj, SAD i Kolumbiji.<br />
<br />
Dobitnik je Nagrade grada Beograda “Despot Stefan Lazarević” za književno stvaralaštvo (2023), kao i Nagrade “Ljubomir Nenadović” za najbolju putopisnu knjigu godine (2023, <em>Na mapi Utopije</em>). Za roman Veličina sveta, Vlada Republike Srbije mu je dodelila nagradu “Miloš Crnjanski” (2011).<br />
<br />
Zbirka pripovedaka <em>Veliko spremanje</em> je bila finalist za Andrićevu nagradu 2018. i u najužem izboru za još nekoliko, ali nije dobila nijednu, verovatno zbog ružnih korica. Roman <em>Tajna agencija nove Jugoslavije</em> bila je u izboru za NIN-ovu i nekoliko drugih nagrada, ali nije dobio nijednu, verovatno zbog lepih korica.<br />
<br />
Napisao je scenario za argentinski igrani film <em>Fuga de Cerebros</em> (<em>Odliv mozgova</em>), svog prijatelja, reditelja Fernanda Muse; oduvek čita i piše više knjiga odjednom što stvara ili smiruje njegovu umerenu neurotičnost. Od toga najviše koristi imaju čitaoci do kojih su dospeli njegovi prevodi mnogih latinskoameričkih autora, poput H. L. Borhesa, M. Vargasa Ljose, K. Fuentesa, H. Donosa, G. Kabrere Infantea, G. Martinesa, S.Šveblin, R. Kasteljanos, G. Netel, A.M. Šua i drugih.<br />
<br />
U mladim godinama diplomirao je Opštu književnost s teorijom na Filološkom fakultetu u svom rodnom gradu, završio postdiplomske studije na istom odseku i posvetio se proučavanju hispanoameričke proze. Iz želje da i njegovi zemljaci uživaju u njoj, sastavio je i delimično preveo prvu jugoslovensku <em>Antologiju savremene hispanoameričke pripovetke</em>, izbor omladinskih pripovedaka tog kontinenta, Treća obala reke, antologiju savremene argentinske priče – Borhesova deca – jedan izbor hirovitih priča, Otkačene priče <em>Latinska Amerike</em> i proročansku antologiju hispanoameričke priče dvadeset prvog veka, <em>Budući klasici</em> (sve tri sa suprugom Ljiljanom Popović-Anđić). Sa prof. Ksenijom Bilbijom osmislio je i preveo antologiju novih spisateljica sa istog područja, <em>Buntovnice sa razlogom</em>.<br />
<br />
Saradnik raznih novina, kao i mnogih domaćih i stranih književnih časopisa u minulo zlatno doba naše kulture, borio se za mesto urbane književnosti kao ko-osnivač i urednik časopisa za svetsku književnost <em>Pismo</em>, i kao negdašnji urednik za prozu (1980’) u <em>Književnim novinama</em>.<br />
<br />
Čest putnik koga ne drži mesto, više voli putovanja od mesta do kojih stiže. Što je stariji, sve više piše, čime ne teži besmrtnosti već očuvanju zdravog razuma u potpuno sumanutim vremenima. Od 1990. živeo je u Buenos Ajresu, gde je radio kao dopisnik raznih medija, a potom kao savetnik za štampu, informacije i kulturu Evropske Unije u Argentini. Vratio se u Beograd 2018, gde šetnjama i posmatranjem Botaničke bašte, na koju gledaju prozori i terasa njegovog stana, pokušava da sačuva zdravo telo i zdrav duh.</p>
<p style="text-align: justify">Dragan Velikić, rođen u Beogradu 1953. godine. Diplomirao je opštu književnost sa teorijom književnosti na beogradskom Filološkom fakultetu. Od 1994. do 1999. godine bio je urednik izdavačke delatnosti <em>Radija B 92</em>. Pisao je kolumne za <em>NIN</em>, <em>Vreme</em>, <em>Danas</em>, <em>Reporter</em> i <em>Status</em>. Od juna 2005. Do novembra 2009. godine bio je ambasador Republike Srbije u Austriji. Živi u Beogradu kao slobodni književnik.<br />
<br />
Romani: <em>Via Pula</em> (1988 – <em>Nagrada Miloš Crnjanski</em>), <em>Astragan</em> (1991), <em>Hamsin 51</em> (1993), <em>Severni zid</em> (1995 – stipendija Fonda „Borislav Pekić“), <em>Danteov trg</em> (1997), <em>Slučaj Bremen</em> (2001), <em>Dosije Domaševski</em> (2003), <em>Ruski prozor</em> (2007 – Ninova nagrada za najbolji roman godine, Nagrada „Meša Selimović“ za najbolju knjigu godine, Srednjoevropska nagrada za književnost), <em>Bonavia</em> (2012), <em>Islednik</em> (2015 – Nagrada „Kočićevo pero“, Ninova nagrada za najbolji roman godine, VItalova nagrada)<br />
<br />
Knjige priča: <em>Pogrešan pokret </em>(1983), <em>Staklena bašta</em> (1985), <em>Beograd i druge priče</em> (2009). <br />
<br />
Knjige eseja: <em>YU-Atlantida</em> (1993), <em>Deponija</em> (1994), <em>Stanje stvari</em> (1998), <em>Pseća pošta</em> (2006) <em>O piscima i gradovima</em> (2010). <br />
<br />
Knjiga izabranih intervjua: <em>39,5</em> (2010).<br />
<br />
Monografija<em> Pula – grad interval</em> (2014) – u koautorstvu sa fotografom Igorom Zirojevićem i istoričarkom umetnosti Paolom Orlić.<br />
<br />
Knjige Dragana Velikića prevedene su na šesnaest evropskih jezika, te na arapski i farsi. Zastupljen je u domaćim i inostranim antologijama. <br />
<br />
Dobitnik je Nagrade grada Budimpešte za 2013. godinu.</p>
<p style="text-align: justify">U mladosti osuđivan zbog svojih tekstova, Jovica Aćin (1946) autor je nekoliko knjiga priča za koje je dobio niz značajnih nagrada, među kojima su „Andrićeva“, Vitalova, „Stanislav Lem“, „Veljko Petrović“, „Laza Kostić“ i „Isidora Sekulić“. Laguna je objavila izbor njegovih kratkih priča <em>Ukradeni roman</em>.<br />
<br />
Njegovi romani, koji izmiču uobičajenim definicijama romana, čitani su kao dela realističke fantastike, i u njima se prepliću kako tragični tako i komični elementi, groteska i detekcija. Za <em>Srodnike</em>, njegov prvi roman, dobitnik je Njegoševe nagrade, a za <em>Hodočašće u Sodomu</em> dobitnik je regionalne nagrade „Miodrag Bulatović“.<br />
<br />
U izdanju Lagune objavljeni su i romani <em>Pilot tramvaja</em>, <em>Polazeći od kraja sveta</em> i <em>Kotao</em>.<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Mirko Demić (1964, Gornji Klasnić kod Gline, Hrvatska), romanopisac, pripovedač, esejista i dramski pisac.<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Objavio knjige proze: <em>Jabuke Hesperida</em> (1990), <em>Slamka u nosu</em> (roman, 1996), <em>Ćilibar, med, oskoruša</em> (2001, 2005, 2011), <em>Apokrifi o Furtuli</em> (2003, 2020), <em>Sluge hirovitog lučonoše</em> (2006), <em>Molski akordi</em> (pripovetke, 2008, 2009 – Andrićeva nagrada),<em> Trezvenjaci na pijanoj lađi</em> (roman, 2010 – nagrada “Dejan Medaković”), <em>Po(v)ratnički rekvijem</em> (roman, 2012), <em>Ataka na Itaku</em> (pripovetke, 2015), <em>Ćutanja iz Gore</em> (roman, 2016 – nagrada „Meša Selimović“), <em>Pustolovine bačkog opsenara</em> (roman, 2018 – nagrada „Miroslav Dereta“).<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Objavio je knjige eseja <em>Pod otrovnim plaštom</em> (2010) i <em>Na ničijoj zemlji</em> (2016), knjigu publicističkih tekstova <em>Slađenje gorčinom</em> (2008), kao i knjigu drama <em>Naše domaće stvari</em> (2020). Za dramu <em>Pobednici, pobednici</em> dobio nagradu „Branislav Nušić“ 2018 godine.<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Priredio knjige Milana Budisavljevića, Milana Pribićevića, Stanislava Krakova i drugih skrajnutih autora. Od 2002. do 2011. bio glavni urednik časopisa za književnost <em>Koraci</em>.<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Delovi romana, pripovetke i eseji prevođeni su na engleski, nemački poljski i ukrajinski jezik. Knjiga pripovedaka „Molski akordi“ prevedena je na makedonski jezik (2011).<br />
</p>
<p style="text-align: justify">Živi u Kragujevcu.</p>
<p style="text-align: justify">Robert Hodel (1959, Butisholc), nemački slavista, komparatista i prevodilac rodom iz Švajcarske. Studirao je slavistiku, etnologiju i filozofiju u Bernu, Sankt Peterburgu, Novom Sadu, Dubrovniku i Pragu. Magistrirao je sa tezom o skazu kod Nikolaja Ljeskova i Dragoslava Mihailovića, a habilitirao na prozi Andreja Platonova.<br />
<br />
Prevodio je dela Momčila Nastasijevića, Dragoslava Mihailovića, Borisava Stankovića i više savremenih srpskih pesnika na nemački jezik i objavio niz naučnih radova, monografija, prikaza, antologija i komparatističkih priloga o srpskim i ruskim piscima.<br />
<br />
Od 1997. profesor je na Institutu za slavistiku Univerziteta u Hamburgu.<br />
<br />
Član je naučnog društva Lajbnic iz Berlina, inostrani član Srpske akademije nauka i umetnosti i počasni član Srpskog književnog društva, kao i saradnik više međunarodnih slavističkih časopisa, među kojima su i časopisi <em>Letopis Matice srpske, Zbornik Matice srpske za književnost i jezik, Novi izraz</em> i <em>Russkaja literatura</em>. Dobitnik je Zlatne medalje za zasluge Republike Srbije 2021. godine.</p>
<p style="text-align: justify">Vladimir Kecmanović (Sarajevo, 1972) diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Katedri za opštu književnost sa teorijom književnosti.<br />
<br />
Objavio je romane <em>Poslednja šansa</em> (1999), <em>Sadržaj šupljine</em> (2001), <em>Feliks</em> (2007), <em>Top je bio vreo</em> (2008), <em>Sibir </em>(2011), <em>Osama </em>(2015), <em>Kad đavoli polete</em> (2022) i zbirke pripovedaka <em>Zidovi koji se ruše</em> (2012), <em>Kao u sobi sa ogledalima</em> (2017). Sa Dejanom Stojiljkovićem objavio je roman <em>Kainov ožiljak</em> (2014) i trilogiju „Nemanjići“: <em>U ime oca</em> (2016), <em>Dva orla</em> (2016) i <em>U ime sina</em> (2017). Objavio je i esejističko-biografsku knjigu <em>Das ist Princip!</em> (2014), kao i istorijsko-esejističku hroniku <em>Dva krsta i jedna krv</em> (2017). Sa istoričarem Predragom Markovićem napisao je knjigu <em>Tito, pogovor</em> (2012).<br />
<br />
Dobitnik je stipendije Fondacije „Borislav Pekić“ i nagrada „Branko Ćopić“, „Meša Selimović“, „Hit libris“, „Vitez srpske književnosti“, „Pečat vremena“, „Pero despota Stefana“, „Teslina golubica“, „Krst vožda Đorđa Stratimirovića“, „Zlatni beočug“, Velike nagrade „Ivo Andrić“ Andrićevog instituta u Andrićgradu, kao i Andrićeve nagrade za priču „Ratne igre“ iz zbirke <em>Kao u sobi sa ogledalima</em>. Roman <em>Kad đavoli polete</em> dobio je Vitalovu nagradu.<br />
<br />
Kecmanovićeva proza doživela je više filmskih, pozorišnih i dramskih adaptacija i prevedena je na engleski, francuski, nemački, ukrajinski, mađarski i rumunski jezik.<br />
<br />
Prevod romana <em>Top je bio vreo</em> (<em>The Canon Was Red Hot</em>) nominovan je za nagradu „Dablin impac“, koja se u Dablinu dodeljuje za najbolji roman na engleskom jeziku.<br />
<br />
Vladimir Kecmanović je stalni kolumnista lista <em>Politika</em>. Povremeno piše za više medija u zemlji i u okruženju. Vlasnik je i urednik izdavačke kuće VIA.<br />
<br />
Scenarista je serija <em>Senke nad Balkanom</em> i <em>Državni službenik</em>.<br />
<br />
Član je književne grupe P–70 („Proza na putu“) i Srpskog književnog društva.<br />
<br />
Živi i radi u Beogradu.</p>
Postanite član Laguna Kluba čitalaca i uživajte u benefitima!
Gift program od 10%, popusti do 30%, a specijalni rođendanski popust čak 40%!
E-mail adresa je obavezna
Da biste osigurali da su vaši podaci o nalogu ažurirani, molimo vas da potvrdite e-mail adresu koju želite da koristite za prijavu i obaveštenja o nalogu.
