Za vreme korišćenja bilo koje stranice na našem web-sajtu, kompanija Laguna d.o.o. može da sačuva određene informacije na korisnikov uređaj putem "kolačića" (engleski "cookies"). Više o kolačićima
Pored toga što je svakodnevno u radnoj i kreativnoj vezi sa svojim učenicima, i pored toga što piše i priprema antologiju priča o putovanjima, pod radnim naslovom Žudnja za putovanjem (osećate li taj naslov?), uvažena i nagrađivana književnica Ljubica Arsić je za nas preporučila i tri knjige koje treba obavezno pročitati, a sada je i pravi trenutak za to. Ljubica preporučuje, a Laguna na istaknute knjige odobrava sjajan popust od 30% koji važi na sajtu www.laguna.rs od ponedeljka 6. aprila od 9 sati do četvrtka 9. aprila u 9 sati.
Evo šta Ljubica Arsić preporučuje iz Laguninog bogatog izloga:
„Nezaobilazni Borislav Pekić i ’Sentimentalna povest Britanskog carstva’ – knjiga u kojoj, kao i u drugim Pekićevim knjigama, dolazi do izražaja njegova izuzetna duhovitost, pronicljivost da stvari vidi na svojstven način i da kroz komentar pokaže inteligenciju i lucidnost. Pekić dobro poznaje Engleze, kao što odlično poznaje i naš mentalitet, a sličnosti, ma kako paradoksalne izgledale, otkrivaćete čitanjem ove neobične knjige.
Horhe Luis Borhes, ’Sveopšta istorija beščašća’ – ove Borhesove priče, kao i sve ostale u Laguninom izdanju, pokazuju zašto ovog pisca pamtimo i čitamo. Borhes je pisac koji ume da sabije priču u orahovu ljusku, koji zna da se poigrava našom naivnošću i našim strahovima i uvek nam ponudi ono čemu se ne nadamo. U ’Istoriji beščašća’ pisac se bavi nasiljem kao delom ljudske prirode analizirajući njegove oblike, ćud i poreklo.
Dino Bucati, ’Prodavnica tajni’ – knjiga priča u kojima uživam po ko zna koji put jer se neprestano pitam kako ovom piscu uspeva da nam, posežući za fantastikom, proda iz svoje prodavnice baš one tajne koje se tiču upravo one u kojoj trenutno živimo.“
Preporukama za čitanje koje je dala Ljubica Arsić dodajemo i njen novi roman „Četiri kiše“, u kome, prateći istoriju dve porodice u bezbrižno vreme raspusta i letovanja, Ljubica diskretno evocira jednu proteklu epohu i nestalu zemlju. Autorka prati periode formiranja svojih junaka, i melanholično i duhovito dočarava sva uzbuđenja i radosti, često i nevesele ishode i mladalačke muke koji prate odrastanje Senke, Milice i Paška, u ono doba detinjstva i prvih ljubavi kada se bude nepoznate strasti, zanosi, opažanja sveta oko sebe i sebe u svetu.
<p style="text-align: justify">Borislav Pekić, jedan od najznačajnijih pisaca srpske književnosti XX veka, romansijer, dramski pisac i filmski scenarista, rođen je 4. februara 1930. godine u Podgorici. Detinjstvo je proveo u Podgorici, Novom Bečeju, Mrkonjić-Gradu, Kninu, Cetinju i Bavaništu u Banatu. Od 1945. godine je u Beogradu, gde je pohađao Treću mušku gimnaziju i maturirao 1948. godine. Te iste godine osuđen je na petnaest godina strogog zatvora sa prinudnim radom i gubitkom građanskih prava od deset godina kao pripadnik, tada ilegalnog, Saveza demokratske omladine Jugoslavije. Na izdržavanju kazne je bio u KPD Sremska Mitrovica i KPD Niš. Pomilovan je 1953. godine, pošto je proveo pet godina u zatvoru. <br />
<br />
Studirao je eksperimentalnu psihologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Godine 1958. oženio se arhitektom Ljiljanom Glišić, sestričinom dr Milana Stojadinovića. Te godine je dobio prvu nagradu na anonimnom konkursu za originalni scenario, koji je raspisao „Lovćen film“. Godine 1959. počinje da radi kao dramaturg i scenarista za ovu filmsku kuću, a iste godine sa Ljiljanom dobija ćerku Aleksandru. Na početku svog književnog stvaralaštva pisao je scenarija za različita filmska preduzeća. Prema njegovom tekstu „Dan četrnaesti” snimljen je film koji je 1961. godine predstavljao Jugoslaviju na filmskom festivalu u Kanu. <br />
<br />
Godine 1965. objavljuje svoj prvi roman „Vreme čuda”. Od tada se posvećuje isključivo pisanju. Piše prozu, pozorišne, radio i televizijske drame. Član je uredništva „Književnih novina” od 1968. do 1969. godine i saradnik u časopisima „Stvaranje”, „Književnost”, „Savremenik” i „Književna reč”, kao i u brojnim novinama i dnevnim listovima. Za drugi roman, „Hodočašće Arsenija Njegovana” (1970), dobija prestižnu Ninovu nagradu za roman godine. Nakon odluke da se sa porodicom privremeno preseli u London 1970. vlasti mu bez obrazloženja oduzimaju pasoš. Posle godinu dana uspeo je da se pridruži porodici u Londonu, ali za jugoslovenske vlasti postaje persona non grata. Kratki roman „Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana” objavljen je u izdanju „Slova ljubve“ iz Beograda tek 1975. godine (iako je napisan znatno ranije, ali Pekić nije uspeo da pronađe izdavača koji bi se usudio da objavljuje njegova književna dela). <br />
<br />
Rukopis sotije „Kako upokojiti vampira” izabran je na anonimnom književnom konkursu Udruženih izdavača i štampan 1977. godine. Sledi kratak roman „Odbrana i poslednji dani” (1977). Njegovo kapitalno delo, saga-fantazmagorija „Zlatno runo”, objavljuje se u sedam tomova (1978–1986), za koje Pekić 1987. godine dobija „Njegoševu nagradu“. Prema mišljenju žirija Televizije Srbije, ovaj roman je ušao u izbor deset najboljih romana napisanih na srpskom jeziku od 1982. do 1992. godine. <br />
<br />
Žanr-romanom „Besnilo” (1983), svojevrsnom apokaliptičkom vizijom sveta u kojem živimo, Pekić je odstupio iz istorijske tematike „Zlatnog runa” i napisao delo sa elementima trilera. Taj roman, zahvaljujući svojoj tematskoj provokativnosti, postao je bestseler i doživeo veliki broj izdanja. Po mišljenu čitalaca, „Besnilo” je, pored „Godina koje su pojeli skakavci”, ušlo u selekciju deset najboljih romana u srpskoj književnosti objavljenih od 1982. do 1992. godine. U sledećem, antropološkom romanu 1999, objavljenom 1984, za koji 1985. godine dobija nagradu za naučnu fantastiku, Pekić ostaje na tragu te uzbudljive fantastične utopije. <br />
<br />
Krajem 1984. godine, u izdanju „Partizanske knjige“ iz Beograda, izašla su Pekićeva „Odabrana dela” u 12 knjiga, za koja je dobio „Nagradu Udruženja književnika Srbije“. Časopis „Književnost” dodeljuje mu 1986. godine, povodom četrdesetogodišnjice izlaženja časopisa, specijalnu „Povelju“. „Nolit“ objavljuje zbirku gotskih priča „Novi Jerusalim” 1988. godine. Za roman-epos „Atlantida” (1988) dobija „Goranovu nagradu“. Autobiografsko- memoarska proza „Godine koje su pojeli skakavci” (prvi tom) proglašena je za najbolju knjigu u 1987. godini i za kratko vreme doživela tri izdanja. Drugi tom pod istim naslovom dobija 1989. godine nagradu „Miloš Crnjanski“ za memoarsku prozu. Iste godine „Srpska književna zadruga“ objavljuje njegovu fantazmagoriju „Argonautika”. Povelju „Majska rukovanja“ za izuzetne stvaralačke rezultate na polju književnosti i kulture dobija 1990. od Doma omladine „Budo Tomović“ iz Podgorice. „Pisma iz tuđine” (1987), „Nova pisma iz tuđine” (1989, nagrada Sent-Andreje „Jakov Ignjatović“ u Budimpešti 1990. godine) i „Poslednja pisma iz tuđine” (1991, godišnja nagrada Grafičkog ateljea „Dereta“ za najuspešnije izdanje te godine) spadaju u Pekićev publicistički stvaralački domen. Esejistička proza „Sentimentalna povest britanskog carstva” objavljena je posthumno 1992. godine i za nju je 1993. dobio Počasnu nagradu BIGZ-a. <br />
<br />
Borislav Pekić je autor i oko trideset dramskih dela za pozorište, radio i televiziju, emitovanih i igranih na našim i stranim radio i televizijskim stanicama i pozorišnim scenama. Pozorišni komad „Korešpodencija” beleži 300 izvođenja za 24 godine na repertoaru Ateljea 212. Između ostalih dramskih dela izvođena su „Generali ili srodstvo po oružju” (1972, nagrada za komediju godine na Sterijinom pozorju u Novom Sadu), 189. stepenik (1982, Prva nagrada Radio Zagreba), a povodom „Dana Radio televizije Beograd“ godine 1987. dodeljena mu je diploma za osvojenu prvu nagradu na konkursu u kategoriji radiodramskih emisija. Drami „Kako zabavljati gospodina Martina” dodeljena je prva nagrada na festivalima u Ohridu i Varni (1990). Sledi godišnja nagrada pozorišta u Kruševcu „Kneginja Milica“ (1991) i iste godine plaketa „Pečat“ Narodnog pozorišta u Beogradu za specijalne zasluge. <br />
<br />
Dela su mu prevođena na engleski, nemački, francuski, italijanski, španski, holandski, poljski, češki, slovački, mađarski, rumunski, retoromanski, makedonski, slovenački, albanski, grčki, švedski i ukrajinski.<br />
<br />
Godine 1990. postaje jedan od osnivača Demokratske stranke, potpredsednik i član Glavnog odbora. Učestvuje u uređivanju prvih brojeva obnovljenog opozicionog lista „Demokratija”, glasila Demokratske stranke i prvog demokratskog glasa Srbije. <br />
<br />
Pekić je bio dopisni član Srpske akademije nauka i umetnosti od 1985. godine, član Krunskog saveta, potpredsednik Srpskog PEN-centra, član Engleskog PEN-centra, honorarni komentator srpskohrvatske sekcije BBC-ja. Bio je član Udruženja književnika Srbije, član Udruženja filmskih umetnika i član Udruženja dramskih umetnika Srbije. Prestolonaslednik Aleksandar Karađorđević posthumno ga je odlikovao Kraljevskim ordenom dvoglavog belog orla prvog stepena. Septembra 1997. dodeljena mu je Počasna plaketa „Jugoslovenskog festivala Mojkovačke filmske jeseni“ povodom 50. godišnjice jugoslovenskog igranog filma. <br />
<br />
Borislav Pekić je preminuo 2. jula 1992. godine u Londonu. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana u Beogradu. <br />
<br />
Posle njegove smrti u Beogradu je osnovan Fond „Borislav Pekić“, čiji su osnivači Srpski PEN-centar, Srpska akademija nauka i umetnosti, Ministarstvo kulture, Branko Dragaš, Udruženje književnika Srbije i Ljiljana Pekić, koja je i direktor Fonda. Cilj Fonda je promocija i publikovanje Pekićevih dela, staranje o piščevoj zaostavštini kao i projekti „Borislav Pekić našoj deci“ i godišnja dodela nagrade „Borislav Pekić“ za književna dela u nastajanju. Fond redovno objavljuje i publikaciju „Anali Borislava Pekića”. Pisci koji su dobili nagradu Fonda „Borislav Pekić“ za nova dela vremenom su postali afirmisani stvaraoci savremene srpske književnosti. U „Analima Borislava Pekića” svake godine se štampaju kritike i studije o raznim aspektima Pekićevog stvaranja, kao i odlomci iz romana nagrađenih pisaca i iscrpna Pekićeva bibliografija, koja se svake godine ažurira. <br />
<br />
Nakon piščeve smrti brigu o publikovanju njegovih rukopisa, kako objavljenih tako i onih iz zaostavštine, kao i sajt www.borislavpekic.com, preuzele su njegova supruga Ljiljana Pekić i ćerka Aleksandra Pekić.<br />
<br />
Izdavačka kuća „Laguna“, prvi put u Pekićevom umetničkom stvaralaštvu, objavljuje njegova celokupna književna dela u 14 knjiga.</p>
<p style="text-align: justify">Horhe Luis Borhes rođen je u Buenos Ajresu 24. avgusta 1899. Sa devet godina preveo je <em>Srećnog princa</em> Oskara Vajlda. Njegova porodica se seli u Pariz 1914, da bi kasnije prešla u Ženevu u kojoj je Borhes naučio francuski. Pripremajući maturu interesuje se za velike pisce XIX veka i filozofiju; otkriva jevrejski misticizam posredstvom romana <em>Golem</em> G. Mejrinka. Na putu za Argentinu (1919) njegova se porodica zaustavlja u Španiji, u kojoj će Borhes pisati i kretati se u krugovima ultraističke avangarde. Po povratku u Argentinu (1921) učestvuje u pokretanju časopisa (<em>Prizma, Proa</em>), sa nekoliko mladih pisaca koji su se okupljali oko M. Fernadesa. Putovanjem u Evropu 1923. otpočinje period bogate spisateljske aktivnosti. Godine 1927. vid počinje da mu slabi, da bi potpuno oslepeo krajem pedesetih godina. Posle očeve smrti (1938), radio je u biblioteci punih devet godina. Zbog suprotstavljanja Peronovoj diktaturi bio je neprestano pod policijskom prismotrom. Posle Peronovog pada (1955), postaje direktor Nacionalne biblioteke, a potom profesor književnosti na Univerztitetu u Buneos Ajresu. Dobio je sa Beketom nagradu Formentor (1961), što mu je otvorilo vrata zapadnog sveta. Od tada počinje svoja putovanja u Ameriku i Evropu na kojima drži predavanja. Nagradu Servantes uručuju mu u Madridu 1980. godine. Umire u Ženevi 14. juna 1986. Ostao je zapamćen po svojim zbirkama priča, kao što su: <em>Univerzalna istorija beščašća</em> (1935), <em>Maštarije</em> (1944), <em>Alef</em> (1949), <em>Brodijev izveštaj</em> (1970) i <em>Knjiga od peska</em> (1975).<br />
<br />
Foto: Nancy Crampton</p>
<p style="text-align: justify">Ljubica Arsić je rođena na Svetog Nikolu 1955. godine u Beogradu. Diplomirala je na Filološkom fakultetu na grupi za Jugoslovensku književnost i srpskohrvatski jezik i bila dugogodišnja profesorka književnosti u Muzičkoj školi <em>Mokranjac</em> u Beogradu. Bila je članica srpske redakcije književnog časopisa <em>Sarajevske sveske</em>, a u 2023. godini urednica je <em>Književnog magazina</em> Srpkog književnog društva.<br />
<br />
Romani: <em>Čuvari kazačke ivice</em>, <em>Ikona</em>, <em>Mango</em>, <em>Rajska vrata</em> i <em>Četiri kiše</em>.<br />
<br />
Zbirke priča: <em>Prst u meso</em>, <em>Cipele buvine boje</em>, <em>Barutana</em>, <em>Zona sumraka</em>, <em>Samo za zavodnice</em>, <em>Tigrastija od tigra</em>, <em>Maco, da l’ me voliš</em>, <em>All Inclusive</em>.<br />
<br />
Zbirka kolumni: <em>Pročitano sa usana</em>.<br />
<br />
Autorka je i knjige <em>Ljubica Arsić</em>, u ediciji mapiranja pisaca „Jedan prema jedan“ u „Službenom glasniku“.<br />
<br />
Sastavila antologije: <em>Na brzaka</em> (svetska erotska priča), <em>Frrrrr</em> (ženska svetska erotska priča), <em>Klinci od dva metra</em> (priče savremenih svetskih pisaca o odrastanju), <em>Ostrvo na dva mora</em> (priče savremenih svetskih pisaca o moru), <em>Divlji eros</em> (erotska priča), <em>Ovako je</em> <em>počelo </em>(priče srpskih pisaca inspirisanih Grčkom, sa koautorom Dejanom Mihailovićem), <em>Tanjir pun reči</em> (priče savremenih svetskih pisaca o braku i porodici), <em>Život je uvek u pravu</em> (priče savremenih svetskih pisaca o lepom životu), <em>Riba, patka, vodozemac</em> (priče savremenih svetskih pisaca inspirisane životinjama), <em>Kraljica Lir i njena deca</em> (najbolje priče savremenih srpskih spisateljica), <em>Zov daljine</em> (panorama savremene srpske priče o putovanju sa koautorom Dejanom Mihailovićem).<br />
<br />
Nagrade: stipendija „Borislav Pekić“ i nagrada „Isidorinim stazama“ za roman Ikona, nagrade „Pro-femina“ i „Biljana Jovanović“ za priče <em>Cipele buvine boje</em>, nagrade „Laza Kostić“ i „Žensko pero“ te nagrada <em>Hit libris</em> za priče <em>Tigrastija od tigra</em>, Andrićeva nagrada za priče <em>Maco, da l’ me voliš</em>, četiri nagrade Jevrejske opštine za doprinos jevrejskoj kulturi, nagrada „Stevan Sremac“ za roman <em>Rajska vrata</em>.<br />
<br />
U svojim pričama i romanima smelo ispituje topose čežnje i erosa, poigravajući se s tabuima i proveravajući njihovu snagu.<br />
<br />
Knjige i priče su joj prevedene na ruski, engleski, francuski, nemački, bugarski, italijanski, ukrajinski, slovački. Eseje objavljuje po književnim časopisima i dnevnim novinama.<br />
<br />
E-mail: arsicljubica@yahoo.com.</p>
Postanite član Laguna Kluba čitalaca i uživajte u benefitima!
Gift program od 10%, popusti do 30%, a specijalni rođendanski popust čak 40%!
E-mail adresa je obavezna
Da biste osigurali da su vaši podaci o nalogu ažurirani, molimo vas da potvrdite e-mail adresu koju želite da koristite za prijavu i obaveštenja o nalogu.
