Darko Tanasković, gost podkasta „Lokomotiva“, govori o knjizi „Alija: ulema ili balija?“ [video]

Darko Tanasković

<p style="text-align: justify">Orijentalni filolog, islamolog i diplomata, Darko Tanasković rođen je 4.januara 1948. u Zagrebu. Klasičnu gimnaziju završio u Beogradu (1966). Na Filološkom fakultetu, takođe u Beogradu, diplomirao orijentalnu filologiju (1970), magistrirao (1972) i doktorirao (1979), disertacijom <em>Arapski jezik u savremenom Tunisu &ndash; diglosija i bilingvizam</em>. Na istom fakultetu je, na Katedri za orijentalistiku, predavao više predmeta iz oblasti arabistike, turkologije i islamologije. Darko Tanasković je po pozivu predavao na univerzitetima u Sarajevu, Skoplju, Alžiru, Tripoliju i Rimu, kao i na Visokoj školi za društvene nauke u Parizu; 1995. izabran је u Evropsku akademiju nauka i umetnosti. Dopisni je član Društva za turski jezik u Ankari i inostrani član Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske, kao i član Naučnog društva Srbije (2016). Od 1995. do 1999. godine obavljao je dužnost ambasadora SRJ u Turskoj i u Azerbejdžanu. Od 2002. do 2008. godine bio je ambasador SRJ pri Svetoj Stolici i pri Malteškom viteškom redu. Od 2015. do 2018. bio je stalni predstavnik Republike Srbije pri Unesku u Parizu. Nosilac je većeg broja domaćih i stranih odlikovanja, između ostalih &bdquo;Ordena Svetog Save&ldquo; (drugog reda), sretenjske &bdquo;Zlatne medalje za zasluge&ldquo;, &bdquo;Izuzetne Vukove nagrade&ldquo;, &bdquo;Velikog krsta reda Pija IX&ldquo; i malteškog &bdquo;Velikog krsta za vojničke zasluge&ldquo;. Objavio preko 800 naučnih i stručnih radova iz oblasti široko shvaćene orijentalistike, među kojima i knjige: <em>Arapska poezija</em> (1977), <em>Sufizam </em>(s I. Šopom, 1981), <em>Arapski jezik u savremenom Tunisu</em> (1982), <em>Kontrastivna analiza arapskog i srpskohrvatskog jezika</em> (1982), <em>U dijalogu s islamom</em> (1992), <em>Tursko-srpski rečnik</em> (u koautorstvu sa S. Đinđićem i M. Teodosijević, 1997), <em>Na Istoku Zapada</em> (sa M. Jevtićem, 2000), <em>Islam i mi</em> (2000), <em>Jugoistok Srbije</em>. <em>Kontinuitet krize i mogući ishodi </em>(s grupom autora, 2001), <em>Gramatika arapskog jezika</em> (s A. Mitrović, 2005), <em>Islam: dogma i život</em> (2008), <em>Autonomija mišljenja</em> (sa M. Jevtićem, 2009), <em>Neoosmanizam </em>(2010), <em>Golub koji nije postao ptica</em> (2012), <em>Belezi vremena</em> (2014), <em>Iz dana u dan</em> (2015), <em>From Neo-Ottomanism to Erdoganism</em> (2016), <em>Pusto tursko...</em>(2021), <em>Bošnjaci na stranputici &bdquo;bošnjaštva&ldquo;</em>(2023), <em>Religija u društvu,</em> <em>kulturi i politici</em> (2024), od kojih su neke doživele više izdanja.</p>

<p style="text-align: justify">Na Fakultetu političkih nauka Univerziteta u Sarajevu diplomirao je sociologiju (1971) i politikologiju (1973), te izabran za asistenta. Na istom Fakultetu doktorirao 1975. godine na temu o konvergenciji političkih sistema, a zatim promovisan u sva nastavnička zvanja (docent 1976, vanredni profesor 1979.i redovni 1984.) Do 1992. godine profesor dr Nenad Kecmanović je na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu bio u dva mandata dekan, a zatim i rektor Univerziteta u Sarajevu (od 1988. godine). Od 1993. do 2001. Kecmanović je bio redovni profesor na Fakultetu za menadžment BK i na Učiteljskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Godine 2001. prelazi na Fakultet političkih nauka, gdje radi kao profesor i šef Odeljenja za politikologiju. Od 1996. godine angažovan je i kao gostujući profesor Filozofskog fakulteta najprije u Srpskom Sarajevu, a zatim i u Banjaluci. Od 2009. godine Kecmanović djeluje kao redovni profesor i prvi dekan Fakulteta političkih nauka Univerziteta u Banjaluci. Predavao je na postdiplomskim studijama Univerziteta u Sarajevu, Beogradu, Zagrebu i Ljubljani. Gostovao na univerzitetima u Austriji, Mađarskoj, Sudanu i SAD. Univerzitet u Mičigenu (SAD) dodijelio mu je počasni doktorat 1991. godine. Od 1998. stekao je zvanje eksperta Evropskog centra za mir i razvoj UN, sa sjedištem u Parizu. Od 2006. godine član je Ruske akademije političkih nauka u Moskvi i od 2018. redovni član Srpske akademije obrazovanja u Beogradu. Od 1999. godine član je Senata Republike Srpske i politički savjetnik predsjednika RS. Glavna područja kojima se dr Nenad Kecmanović bavi su politička teorija, politička sociologija, politička kultura, politička tranzicija BiH i zemalja regiona. Godine 2016. Senat Univerziteta u Banjaluci izabrao ga je u zvanje profesora emeritusa. Na drugom i trećem ciklusu Studijskog programa politikologije angažovan je na predmetima: Politički odnosi balkanskih zemalja, Politički odnosi u BiH. Prevođen na engleski i ruski jezik. Objavio oko hiljadu naučnih, stručnih i publicističkih radova. Knjige: <em>Ideologija i istina: prilog marksističkoj valorizaciji teorije konvergencije</em> (1977), <em>Politika u kritičkom ogledalu</em> (1986), <em>Sociologija obrazovanja: hre-stomatija</em> (ur. 1996), <em>The Reaches of democracy</em> (2008), <em>Koncepti i problemi političke teorije: izvori</em> (ur. sa Bojanom Vranićem 2009), <em>Politika, država i moć: studije iz političke teorije</em> (2009), <em>Elementi</em> <em>vladavine: studije iz političke teorije</em> (2011), <em>Невозможное государство: Босния и Герцеговина</em> (2012), <em>Istorija Republike Srpske</em> (sa Čedomirom Antićem 2015), <em>Hronika nemoguće države</em> (2017), <em>Kulturna uporišta politike</em> (sa Bojanom Vranićem i Đorđem Vukovićem 2018), <em>Uspon jedne ideje</em> (sa Aleksandrom Vranješom i Željkom Budimirom 2021).</p>