Beloruska književnica Svetlana Aleksandrovna Aleksijevič osniva izdavačku kuću isključivo za ženske autore

Svetlana Aleksandrovna Aleksijevič

<p style="text-align: justify">Svetlana Aleksandrovna Aleksijevič (1948, Stanislav, Ukrajina), sovjetska i beloruska književnica, novinarka i scenarista dokumentarnih filmova. Piše na ruskom jeziku. <br /> <br /> Otac joj je bio Belorus, majka Ukrajinka. Završila je studije žurnalistike na Beloruskom državnom univerzitetu 1972. i radila kao vaspitačica, učiteljica istorije i nemačkog jezika u nekoliko škola na jugu Belorusije i kao novinar u lokalnim beloruskim novinama. Primljena u Savez pisaca SSSR 1983. Od 2000. godine živela u Italiji, Francuskoj i Nemačkoj, a od 2013. ponovo u Belorusiji. Njene knjige, pisane u maniru dokumentarističke proze, prevedene su na 20 jezika, dobila je brojne književne nagrade u Sovjetskom Savezu i Rusiji, zatim Herderovu, Remarkovu, američku Nacionalnu nagradu kritike, srednjoevropsku književnu nagradu &bdquo;Angelus&ldquo;, a 2015. godine Nobelovu nagradu za književnost za &bdquo;višeglasno stvaralaštvo &ndash; spomenik stradanju i herojstvu našega vremena&ldquo;. <br /> <br /> Slog njene prve knjige <em>Otišao sam sa sela</em> partijska cenzura je 1976. godine rasturila zbog kritike represivnog sistema izdavanja pasoša sovjetskim građanima. Druga njena knjiga <em>Rat nema žensko lice</em> (1985), zapravo prva koja je objavljena, početak je njenog zamišljenog ciklusa &bdquo;Glasovi utopije&ldquo; i zasniva se na zapisima iskaza žena učesnica Drugog svetskog rata. Slede u istom maniru knjige <em>Cinkani momci </em>(1991), sastavljena od priča majki koje su izgubile svoje sinove u ratu u Avganistanu, i <em>Začarani smrću</em> (1993), posvećena problemu samoubistva u vreme oštrih društvenih promena u bivšem Sovjetskom Savezu. Posle <em>Černobiljske molitve</em> (1997), koja joj je donela svetsku slavu i objavljena u 4 miliona primeraka, objavila je još knjige <em>Poslednji svedoci &ndash; nimalo dečje priče</em> (2004), u kojoj o Drugom svetskom ratu na području tadašnjeg Sovjetskog Saveza govore svedoci koji su tada bili deca, i <em>Second hand vreme</em> (2013), gde autorka tematizuje problem uticaja istorije raznih država na svest njenih građana u procesu formiranja fenomena &bdquo;sovjetskog čoveka&ldquo;.<br /> <br /> Napisala je dvadesetak scenarija za dokumentarne filmove i tri drame.<br /> <br /> Na Svetlanu Aleksijevič su najviše uticali beloruski pisci Ales Adamovič i Vasilj Bikov, a donekle i Varlam Šalamov, koga je smatrala najboljim piscem XX veka, dok nju kritika svrstava među najznačajnije predstavnike dokumentarističke proze, kao što su Truman Kapote i Norman Majler.<br /> <br /> Foto: A. Mahmoud</p>